Tuesday, March 19, 2019

Tom Vadakkan and Pravasi Malayalee

ടോം വടക്കനും പ്രവാസി മലയാളിക്കും കേരള രാഷ്‌ടീയത്തിൽ എന്ത് കാര്യം.? r




http://malayalanatu.com/archives/6912fbclid=IwAR3SZm6mWTHbGNfStJERDUA0Ici3wr-H7zXHax2ketVFXhBHrR7BBCmKQvo

എന്റെ സുഹൃത്ത് ടോം വടക്കൻ കോൺഗ്രസ് വിട്ട്, എതിർ ചേരിയായ ബി ജെ പിയിൽ ചേർന്നു . ഈ പാർട്ടി മാറ്റം, ഗള്‍ഫിലെ കള്ളുകുടി സദസ്സുകള്‍, നാഷണൽ മീഡിയ, കേരളത്തിലെ സോഷ്യൽ മീഡിയ തുടങ്ങി എല്ലായിടത്തും വ്യാപകമായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു –തെറി വിളിച്ചു. 

നാഷണൽ മീഡിയ അത്ഭുതത്തോടെ ആണ് പ്രതികരിച്ചത്. ‘80 കളില്‍ കോൺഗ്രസ് കക്ഷിക്ക് ഒരു മീഡിയ വകുപ്പ് ഉണ്ടാക്കി, അത് ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ നടത്തിക്കൊണ്ട് പോന്ന ഒരാളായിട്ടാണ് ടോമിനെ ദേശീയ മീഡിയ കണ്ടിരുന്നത്. നാഷണൽ ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകളിൽ, സ്വന്തം കക്ഷിക്ക് വേണ്ടി, വൃത്യസ്തമായ, മറുപടികൾ കൊണ്ട്, സംയമനത്തോടെ, എതിരാളികളെ കൈകാര്യം ചെയ്ത,, ഒരു നേതാവായിരുന്നു അദ്ദേഹം.. അർണബ് ഗോസ്വാമി ഉൾപ്പെടെ പലരുടെയും,ആദ്യത്തെ മെഗാ ബ്രേക്ക് , രാഷ്‌ടീയ റിപ്പോർട്ടിങ്ങിന് വഴിയൊരുക്കിയത് ടോം ആണ്. മാന്യനും, ലിബറലും, സമകാലീന രാഷ്‌ടീയക്കാരില്‍ പലരില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തനായി , അഴിമതി -ലൈംഗിക ആരോപണങ്ങളില്‍ പെടാത്തവനും എന്ന മട്ടില്‍ ഒരു ക്ലീൻ ഇമേജ് ഉള്ള കോൺഗ്രസ് നേതാവ് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഡൽഹിയിൽ അത്യപൂർവമായി മാത്രം കണ്ടു വരുന്ന ഒരു ഇനം! അത് കൊണ്ട് തന്നെ, രാജീവ് ഗാന്ധി , പ്രധാനമന്ത്രിയായ കാലം തൊട്ട് കോൺഗ്രസ് ഓഫീസിൽ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടുവന്ന ഏതൊരാളേയും ഈ മാറ്റം അത്ഭുതപ്പെടുത്തും . 

പക്ഷെ മലയാളി തന്റെ കൂപ മണ്‍ഡൂക ദേശീയ രാഷ്‌ട്രീയ വീക്ഷണത്തിലൂടെ ഇങ്ങനെ ഒരാളെ നോക്കിക്കാണുന്നത് വളരെ വിചിത്രമായ രീതിയില്‍ ആണ്. കേരളത്തിൽ സ്കൂൾ പൂർത്തിയാക്കി , ഡൽഹിയിൽ പഠിച്ച്, വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാരിയെ വിവാഹം കഴിച്ച, പരസ്യ രംഗത്തെ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ മലയാളി ആണ് ടോം.വർഷങ്ങൾ ആയി ഡൽഹിയിൽ താമസിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപയോഗ ഭാഷയും വീട്ടിലെ ഭാഷയും ഇംഗ്ലീഷ് ആണ്. ത്രിശ്ശൂരെ വടക്കൻ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ആണെങ്കിലും നാൽപതു വര്‍ഷം സാധാരണമായി ഉപയോഗിക്കേണ്ടി വരാത്ത ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം മാതൃഭാഷക്ക് പോലും ചില അക്‌സെന്റ് ഉണ്ടാവുക സാധാരണമാണ്. ഡൽഹിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ഇദ്ദേഹം,മൂന്ന് ഭാഷ അനായാസമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന,. ഇംഗ്ലീഷും മലയാളവും അക്‌സെന്റ് കൂടാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യുവാൻ അറിയുന്ന ആളാണ് ഡൽഹിയിൽ. ഇത് തന്നെ അല്ലേ അമ്പതു ലക്ഷത്തോളം മലയാളി പ്രവാസികളുടെ, അവരുടെ മക്കളുടെ ഭാഷാപരമായ അവസ്ഥയും എന്ന് നാം ഓർക്കേണ്ടത് അല്ലേ?. അല്ലാത്തവർ, ലോകത്ത് എവിടെയും ഒരു മലയാളി ചേരി ഉണ്ടാക്കി അതിൽ നാടൻ ഭാഷ പറഞ്ഞ്, ഒറ്റപ്പെട്ട് കഴിയുന്ന സാമ്പത്തിക അഭയാര്‍ത്ഥികൾ അല്ലേ?. 

ശശി തരൂരും ടോമുമല്ലാതെ, ദേശീയ നേതൃസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ അനായാസകരമായി കൈ കാര്യം ചെയ്യുന്ന അപൂര്‍വ്വം മലയാളികളേയുള്ളൂ . നാട്ടില്‍ വീരശൂര പരാക്രമികളാണെങ്കിലും, ഒരു ഭാഷയും നേരാംവണ്ണം ഉപയോഗിക്കാൻ അറിയാതെ, പട്ടി ചന്തക്കു പോയത് പോലെ പാർലമെന്റിലും ഡൽഹിയിലും കറങ്ങി നടക്കുന്നവരാണ് അധികംപേരും- മലയാളം അല്ലാതെ ഒരു ഭാഷയും അറിയാത്ത പഴയ കോണ്‍ഗ്രസ് എം പി, തനിക്ക് ഇടപെടേണ്ടിവന്നിരുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും പാലക്കാടന്‍ പപ്പടം കൊടുത്ത്,കാര്യങ്ങൾ നടത്തുവാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ദയനീയ രംഗം ഓർക്കുന്നു. ഈ കൂട്ടരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നത്- പാർലമെൻറിൽ തന്നെയുള്ള മലയാളി ഓഫീസർമാർ ആയിരുന്നു. 


ഒരു ദേശീയ നേതാവ് പറഞ്ഞത്. കോൺഗ്രസ് ജയിച്ചു വന്നാൽ ഒരു ജൂനിയർമന്ത്രി പദം തന്നെ കിട്ടിയേയ്ക്കാവുന്ന ഒരാളെ പറ്റിയാണ് ആ മഹാൻ പറഞ്ഞത്. കപിൽ സിബലിനെ പോലെ, ചായ പോലും കൊടുക്കാതെ, കോടതികളിൽ പാർട്ടിക്കാർക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കുക മാത്രം ചെയ്ത് നേതാവായി വളര്‍ന്നവരുണ്ട്. ജയറാം രമേഷിനെ പോലെ, ടെലിവിഷൻ ചർച്ചകളിലൂടെ, പൊസിഷൻ പേപ്പറുകളിലൂടെ, ക്യാബിനറ്റ് മന്ത്രിമാരായവരുണ്ട്. ഒക്കെ പോട്ടെ, നെഹ്രുവിന്റെ വിശ്വസ്തനായിരുന്ന , വി കെ കൃഷ്ണ മേനോൻ എന്ന ബുദ്ധി രാക്ഷസനായിരുന്ന മലയാളിയെ പറ്റി കേട്ടിട്ടില്ലേ ?. അദ്ദേഹം മലയാളം സംസാരിക്കാറേ ഇല്ല. എന്നിട്ടും തിരുവന്തപുരത്തെ നിന്ന് ഇടതിന്റെ പിന്‍തുണയോടെ ജയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ദേശീയ രാഷ്‌ട്രീയത്തിലെ അതുല്യനായ നേതാവ് ആയിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു കാരണം.. 

ഇതൊക്കെ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഒരു വലിയ സത്യത്തിലേക്കാണ്. കേരളത്തിലെ മലയാളിക്ക് പ്രവാസി മലയാളിയുടെ പണം വേണം, ഗുഡ് വിൽ വേണം, അവനെ വെച്ച് പത്രാസു കാണിക്കണം, പക്ഷേ അവൻ നാടിനെ സ്വന്തമായി കണ്ട്, അതിന്റെ രാഷ്‌ട്രീയത്തിൽ കൈ കടത്തുവാൻ പാടില്ല. അവനെ രണ്ടാം ക്ലാസ് പൗരൻ ആക്കി, പിഴിഞ്ഞ് എടുക്കുക .ഒരു അടൂർ സിനിമയിൽ കണ്ടത് പോലെ ഗൃഹാതുരത്വവുമായി നാട്ടിൽ വരുന്ന അവനെ എന്നാണ് തിരിച്ചു പോകുന്നത് എന്ന് നിരന്തരം ചോദിച്ച്, ഈ നാട്ടുകാരൻ അല്ല എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുക. നാട്ടിലെ കോൺഗ്രസ്-ഇടതു രാഷ്‌ട്രീയത്തിലെ കൂപമണ്‍ഡൂക രാഷ്‌ട്രീയക്കാർ ചെയ്യുന്നതും ഇതൊക്കെ തന്നെ. ടോം വടക്കൻ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ രക്തസാക്ഷി ആണ്. ഒരു ലിബറലായ , റോമൻ കാതോലിക്കനായ അദ്ദേഹം ബി ജെ പി പോലെ ഒരു ഹിന്ദുവത പാർട്ടിയിലേക്ക് ചേക്കേറുന്ന അവസ്ഥ വേദനയോടെയേ നോക്കിക്കാണുവാൻ കഴിയൂ അദ്ദേഹത്തെ അറിയാവുന്ന ഒരു പ്രവാസിക്ക്. തന്റെ നല്ല ജീവിത കാലം ഒരു പാർട്ടിക്ക് കൊടുത്ത, ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒരു പൊതുസ്ഥാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നതില്‍ അപാകത കാണാനാവില്ല. അങ്ങനെ ഒരു ആഗ്രഹമേ പാടില്ല എന്ന മട്ടിൽ ചില നേതാക്കൾ പെരുമാറുമ്പോൾ, സ്വാഭിമാനമുള്ള ആരും ടോം വടക്കനെ പോലെ തിരിച്ചടിക്കാനേ നോക്കു. ഡൽഹിയിലെ തന്നെ കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിലെ അറിയപ്പെട്ട നേതാക്കളുമായുള്ള ചർച്ചക്ക് ശേഷമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ നടപടി എന്നത്, കോൺഗ്രസ് നേതൃ ശൈലിയുടെ വലിയ പരാജയമാണ് കാട്ടിത്തരുന്നത്. ചില കുടുംബക്കാരല്ലാത്തവർ, അവരുടെ ആശ്രിതർ അല്ലാത്തവർ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് ഒന്നും ചോദിക്കരുത്. എന്ന്. മതവെറിയന്മാരെ എതിർക്കുന്ന ഒരു പാർട്ടിക്ക് ഈ അവസ്ഥ ഒരിക്കലും ഭൂഷണമല്ല എന്ന സത്യം അവർ തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. 

നാട്ടിലെ മലയാളി, പ്രവാസിയെ ഉഴിയാൻ മാത്രമല്ല ,സമൂഹത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും അർഹമായ പ്രാധിനിധ്യം വകവെച്ചു കൊടുക്കേണ്ട സമയം ആയി എന്ന് തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു .ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മണി ഓർഡർ എക്കണോമിയുടെ നിക്ഷേപങ്ങൾ നടത്തുന്ന അവസാനത്തെ തലമുറ ആകും ഇന്നത്തേത്.– read more http://malayalanatu.com/archives/6912?fbclid=IwAR3SZm6mWTHbGNfStJERDUA0Ici3wr-H7zXHax2ketVFXhBHrR7BBCmKQvo



Monday, March 18, 2019

Aravindan remembrance - 2019

https://www.telegraphindia.com/culture/people/remembering-govindan-aravindan-the-iconoclast-film-maker/cid/1686820?fbclid=IwAR07TFLiSgT1cY7OH3gjZwCRBn2_VHW8pDdnqzINfvn3cnmTNE18JIAhL7M

Remembering Govindan Aravindan: The iconoclast film-maker 

Aravindan, film director, screenwriter, musician, cartoonist and painter from Kerala, died on March 15, 1991 
By V.K. Cherian (Sahapedia.org) Govindan Aravindan did it differently. For example, it was his affinity with the mystical that led him to create a universe which was not confined with the regional and ethnic boundaries. This, I think, speaks considerably for his engagement with the cinema above any considerations. That is where I felt closeness with him which I think he also did,’ Mani Kaul—the film-maker who spearheaded the ‘new wave’ of films along with a group of other film-makers of 1970s — wrote in his obituary for Govindan Aravindan.

Aravindan (January 21, 1935–March 15, 1991) was an iconoclast film-maker who was deeply rooted in Indian culture, the Malayalam sub milieu of Indian arts and aesthetics of film, painting, music and theatre. While he was famous as a film-maker across India, for Keralites he was also a well-known cartoonist, painter and a prominent figure in Malayali theatre who explored the traditional theatre form, presenting it in a contemporary style. His establishment of thanathu natakavedi (original/own theatre) transformed the Ibsenesque theatre of Kerala and his cartoon series—which were on the last pages of the Mathrubhumi weekly — turned him into one of the most noted commentators on contemporary Malayali social life, much before he entered film-making. Aravindan was a combination of tradition and modernity — a unique cultural trait of his times, and indeed, did it all differently. 

The 11 films Aravindan directed form only a small part of his contribution. He also made 10 documentaries and was a musician and a prolific painter, which added to his unique stature in the field of visual and related arts. 
Aravindan, the film maker
The Kerala of the 1970s was different from today. New writings focused on existential philosophy, the film society movement was born and the Keralites who voted for the first communist government were surprised to see the landless getting land across the state. By the early 1970s, a ‘new wave’ of films had also hit the cultural scene of India. Empowered by the training and education received at the Film and Television Institute of India (FTII), film-makers such as Mani Kaul, Kumar Shahani and Adoor Gopalakrishnan disrupted the scenario, and stood apart from even the likes of Satyajit Ray, Ritwik Ghatak and Mrinal Sen. Aravindan, a keen observer of the cultural scene of the country, was also drawn into the world of films. 

As a creative person from an artistic background, his interests lay in using emerging art forms such as film-making — which were in tune with the sensibilities of his painting, music and theatre. Mankada Ravi Varma, the cinematographer of his first film Uttarayanam (1975), wrote in an article that the shooting set was also a festival of the men of culture, and they all celebrated it by visiting the set as a new work of Aravindan in a new medium. The film bagged the Special Jury Prize at the National Film Festival.
The cultural awakening of 1970s in Kerala also saw a cashew exporter and producer, Ravindranathan Nair, patronising both Aravindan and Adoor Gopalakrishnan. The most memorable and remarkable films by Aravindan and Gopalakrishnan were produced by Nair. Most of Aravindan’s films, including Kachana Sita (1977), Thampu (1978), Kummatty (1979), Esthappan(1980) and the unique musical Pokkuveyil (1982),were all funded by the generous producer. 
The writer Satti Khanna remarked that ‘Like Rembrandt’s etchings, the films of the Indian director Aravindan guide the eye through the external event to the dreams and hopes people carry within themselves; along with the work of Mani Kaul and Kumar Shahani, Aravindan’s films constitute India’s cinema of inner life’. 
This Saha Sutra article is based on ‘G. Aravindan: The Malayalam Film Maker’ on www.sahapedia.org.
V.K. Cherian is a senior media professional and film society activist, and author of  India’s Film Society Movement: The Journey and its Impact' (Sage, 2017)

Tuesday, March 12, 2019

Malaylanadu- election article.





 ദേശീയത ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വിഷയമാകുമ്പോൾ.
 വി.കെ.ചെറിയാന്‍ 


  ലോക്‌സഭ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു ദേശീയ പ്രശ്‌നത്തിന്റെ,വ്യക്തിയുടെ, വിജയ പരാജയത്തിലൂടെയാണ് ഏറെക്കുറെ തീരുമാനിക്ക പ്പെടാറുള്ളത്. ഭരിക്കുന്ന പാർട്ടിയുടെ നീക്കങ്ങൾ നോക്കിക്കാണുമ്പോൾ ഇത്തവണ അത് ദേശീയതയുടെ പേരിൽ ആണ് ഉരുത്തിരിയുന്നത് എന്ന് പറയേണ്ടി വരും.
.
 രാഷ്‌ട്രീയം, തെമ്മാടിയുടേതെന്നതു പോലെ ദേശീയത, പരാജയപ്പെട്ട ഭരണാധികാരിയുടെ അവസാന ആശ്രയമാണ് . സ്വന്തം രാഷ്‌ട്രീയ ഭാവി അപകടത്തിലായപ്പോൾ ഇത്തരമൊരു ദേശീയത എങ്ങനെ പ്രയോജനപ്പെടുത്താമെന്ന്, ഒരു അടിയന്തിരാവസ്ഥ വഴി, ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി നമുക്ക് കാണിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട് .

. ‘അച്ഛേ ദിൻ’ കൊണ്ട് വന്ന പ്രധാന മന്ത്രി, താൻ തന്നെ കുഴിച്ച കുഴിയിൽ നിന്ന് കരകേറാൻ ‘ദേശീയത’യല്ലാതെ ഒരു വഴിയും കാണാതെ പകച്ചു നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയിലാണ്. ‘ഇന്ത്യ ഷൈനിങ്’ പോലെ ‘അച്ഛേ ദി’നും, അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ബോദ്ധ്യമായിരിക്കുന്നു ‘സബ് കെ സാഥ് സബ് കാ വികാസ്; (എല്ലാവരുടെയും കൂടെ എല്ലാവര്ക്കും വികസനം) ,സ്വന്തം കക്ഷിക്കാർ തന്നെ തങ്ങളുടേതായ ഹിന്ദുത്വം കൊണ്ട് ഒരുതരം കൂട്ട് ഉപ്പിലിട്ടത് (മിക്‌സ്ഡ് പിക്ക്ൾ ) ആക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നും അദ്ദേഹം അറിയുന്നു .

 ഫ്യൂഡൽ , മധ്യകാല മത വെറിയുടെ രാഷ്‌ട്രീയ കളി ഇന്ത്യയുടെ മുഖം തന്നെ മാറ്റുന്ന ഒരു സ്ഥിതി വിശേഷത്തിൽ ആണിന്ന് നാം. അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ ഗാന്ധിയുടെ സമാധാനത്തിന്റെ ഭൂമി വികൃതമായ രൂപഭാവങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നു. പാകിസ്ഥാൻ സമാധാന ദൂതനായും, ഇന്ത്യ യുദ്ധവെറിയനായും വരുന്ന ഒരു സ്ഥിതി വിശേഷം.

 വ്യാജ മതേതരത്വം പറഞ്ഞ്, ഹിന്ദുവത കൊണ്ടുവരുന്നത് പോലെ എളുപ്പമല്ല,ലോകം മുഴുവൻ നടന്ന് ഇന്ത്യ വലിയ രാജ്യമാണെന്ന് മാലോകരെ ധരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയെ ഡബിൾ സ്പീക്ക് രാജ്യക്കാരായാണ് മിക്ക പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങളും ഇന്ന് കാണുന്നത് ഇത്‌ പഴയ ഗുജറാത്ത് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് അറിയാതെ പോകുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാട്ടിൽ, അമേരിക്കൻ വിസയാണ് മോക്ഷത്തിലേയ്ക്കുള്ള ഒറ്റ വഴി എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നത് കൊണ്ടാകണം. ഒരു പക്ഷെ അത് കൊണ്ടാകണം, ഗുജറാത്ത് കലാപത്തിന് ശേഷം അമേരിക്കൻ വിസ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തെ പറ്റി, ഒരു ഗുജറാത്തി ‘അമേരിക്കൻ വിസയ്ക്ക് വേണ്ടി ഇന്ത്യൻ പ്രധാനമന്ത്രി വരെ ആകും’ എന്ന് ഒരു നാഗരിക തമാശ ഉണ്ടായത് .. 

സംഘ പരിവാർ ഭരണവഴി എന്നത് കൊണ്ട് എന്താണ് തങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് വളരെ ഭംഗിയായി, കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷം കൊണ്ട് ഒരു സിനിമ ട്രെയ്‌ ലർ പോലെ അവർ നമുക്ക് കാണിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു. വികസനത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞ് ,ഒരു മത സമൂഹത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുക, പശുവിന്റെ ക്ഷേമം പറഞ്ഞ് അതേ മത സമൂഹത്തെ ആൾക്കൂട്ട കൊലപാതകത്തിന് വിധേയരാക്കുക. ജനാധിപത്യം എന്നാൽ ഒരു ഐഡിയോളജിയുടെ മാത്രം ഇടം എന്ന് വരുത്തി തീർക്കുക. എല്ലാ അധികാരവും പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ കീഴിൽ കൊണ്ട് വന്ന് , മന്ത്രി സഭയുടെ കൂട്ടുത്തരവാദിത്തം എന്നത് ഒരു പ്രഹസനം ആക്കുക. ലോകം ഉണ്ടായതു മുതൽ,ചില കാര്യങ്ങൾ ആദ്യമായി ചെയ്യുന്നത് തങ്ങളാണെന്ന് വീമ്പടിക്കുക. കഴിഞ്ഞ 70 വർഷത്തെ മുഴുവൻ പുരോഗമനങ്ങൾ ഒന്നുമല്ല എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുക. സ്വയം അവതാരമെന്നു ധരിച്ചു , എല്ലാറ്റിനും പരിഷ്‌കൃത ലോകത്തെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന തിയറികളും നോട്ടുനിരോധനം പോലെയുള്ള പ്രശ്ന പരിഹാരങ്ങളും കൊണ്ട് വരുക, എല്ലാ ജനാധിപത്യ സംവിധാനങ്ങളിലും , കഴിയുന്നതും വരുതിക്ക് നിൽക്കുന്നവരെ കൊണ്ട് വന്ന് നിറക്കുക. അന്വേഷണ ഏജൻസികളെ , വേട്ട പ്പട്ടികളെ പോലെ ഉപയോഗിച്ച് പ്രതിപക്ഷത്ത് ഇരിക്കുന്നവരേയും വരുതിക്കോ, സ്വന്തം ക്യാമ്പിലേക്കോ കൊണ്ട് വരുക എന്നീ കലാ പരിപാടികളിലൂടെ ഒരു പുതിയ രാഷ്‌ട്രീയ സംസ്കാരം –സംശുദ്ധിയുടെ പേരിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുക….. ഇതൊക്കെയാണ് ഏകദേശം ജർമനിയിൽ നാഷണൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് നേതാവ് ഹിറ്റ്ലറിൻറെ ശൈലിയിൽ നരേന്ദ്ര മോഡി ചെയ്തു വന്നത്. 

വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ സംഘ പരിവാറിന് നല്ല വേരോട്ടമുള്ള രാജസ്ഥാൻ, മധ്യ പ്രദേശ്, ഛത്തിസ്‌ഗർ എന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ അസംബ്ലി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ കോൺഗ്രസ്സിൽ നിന്ന് ഏറ്റ പരാജയം ഇപ്പോൾ അവരെ ആശയ കുഴപ്പത്തിൽ ആക്കിയിരിക്കുകയാണ്. തങ്ങളുടെ പതിനഞ്ചു വർഷത്തോളമുണ്ടായിരുന്ന ഭരണവും മോഡി പ്രഭാവവും ഒക്കെ പൊടുന്നനെ ജനം തള്ളിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നതിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. യൂ പി യും ബിഹാറും മണ്ഡൽ രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ പ്രദേശങ്ങൾ ആണ്- അവിടെ ഹിന്ദുവത അത്ര അനായാസമായി വേരോടില്ല.. അയോദ്ധ്യ രാമ ക്ഷേത്ര നിർമാണം സുപ്രീം കോടതി വിട്ടുകൊടുക്കുന്നുമില്ല… അതിനിടെയാണ്- റാഫേൽ ആരോപണങ്ങൾ കോൺഗ്രസ് ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നത്‌. അനിൽ അംബാനി എന്ന പാപ്പരായിരിക്കുന്ന വ്യവസായിക്ക് മുപ്പതിനായിരം കോടി രൂപയുടെ ഓഫ്സെറ്റ് കോൺട്രാക്ട് റാഫേൽ വഴി വന്നത് മോദിജിയെ കുഴക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മറ്റൊരു കടക്കേസിൽ, ‘പണം കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ജയിൽ’ എന്ന സുപ്രീംകോടതി വിധിയും അനിൽ അംബാനിക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. ബി ജെ പിക്ക് പ്രശ്‌നം ഒരു വലിയ തലവേദനയാണ്. ഇലക്ഷന് മുൻപ് അനിൽ അംബാനി ജയിൽ വാസത്തിനു വിധിക്കപ്പെട്ടാൽ , അത് മോഡിയുടെയും തകർച്ചക്ക് വഴി തെളിക്കും. 

പക്ഷെ ചാണക്യ തന്ത്രങ്ങളിൽ വിശാരദർ ആയ മോഡി – അമിത് ഷാ കൂട്ടുകെട്ടിനെ ആരും തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങളിൽ, പ്രചാരണത്തിൽ കുറച്ചു കാണുന്നില്ല. പുൽവാമ ഭീകര ആക്രമണത്തെ, ദേശീയതയിൽ, പാക്കിസ്ഥാൻ ഇടപെടലിൽ, കൂട്ടിക്കെട്ടി തന്റെ എല്ലാ പരാജയങ്ങളേയും, ജനങ്ങളുടെ സംശയങ്ങളേയും മറയ്ക്കുന്ന പ്രചാരണ തന്ത്രമാണ് അവർ ഇപ്പോൾ കാഴ്ച വെയ്ക്കുന്നത്.ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ എമർജൻസി ശൈലിയിൽ അദ്ദേഹം രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് ഏകദേശം നൂറിൽ അധികം പദ്ധതികൾ ഉൽഘാടനം ചെയ്തു, തറക്കല്ലിട്ടു, ‘വികാസ്’ തന്റെ കൂടെ എന്ന് അദ്ദേഹം ജനങ്ങളോട് പറയുന്നു. ഏകദേശം മുപ്പതിനായിരം കോടി രൂപ ചിലവഴിച്ച് എല്ലാ മാധ്യമങ്ങളേയും ഉപയോഗിച്ചുള്ള ഒരു പ്രചാരണ പദ്ധതിക്കാണ് ബി ജെ പി രൂപം കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. ഹിന്ദുവും എൻ ഡി ടി വിയും ഒഴിച്ചുള്ള മിക്ക ദേശീയ മാധ്യമങ്ങളേയും അവർ മുമ്പേ തന്നെ വരുതിയിൽ കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു . സോഷ്യൽ മീഡിയ,ഡിജിറ്റൽ മീഡിയ തുടങ്ങിയ വയെ, കാശെറിഞ്ഞ് സ്വാധീനിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നു .

 മറുവശത്താകട്ടെ, പ്രതിപക്ഷ മഹാസഖ്യം ഇപ്പോളും പല തട്ടിൽ ആണ്. മോഡി സർക്കാരിനെ കുറിച്ച് ജനങ്ങൾക്കുള്ള അതൃപ്തി അവർക്ക് ആവാഹിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന സംശയം നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവിടെയാണ് കോൺഗ്രസ്സിന്റെ നേതൃത്വ പാടവം ഉയരേണ്ടത് . അഞ്ചു സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഭരിക്കുന്നവർക്ക് , തങ്ങളുടെ പഴയ പാർട്ടിയെ അവസരത്തിന് അനുസരിച്ച്‌ ഉയർത്താൻ കഴിയുമോ എന്നാണറിയേണ്ടത് മോഡി സര്ക്കാരിൽ ജനങ്ങൾക്കുള്ള അതൃപ്തി എങ്ങനെ രാഷ്‌ട്രീയമായി മുതലാക്കാം എന്നത് ആവണം അവരുടെ മുന്നിലെ പ്രശ്നം. ബി ജെ പി യെ പോലെ കാശെറിഞ്ഞു പ്രചാരണം നടത്തുവാൻ അവരുടെ ഖജനാവ് അനുവദിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. രാഹുൽ ഗാന്ധിയോടൊപ്പം  കഴിവുറ്റ ഒരു സംഘം പ്രവർത്തകരുണ്ട് പരിചയക്കുറവ് ഒരു വലിയ പരിമിതിയാണ്. അവരുടെ പ്രവർത്തനം ലക്ഷ്യപ്രാപ്തിയെ എത്രകണ്ട് സഹായിക്കുമെന്ന് കണ്ടറിയണം ഈ കാര്യത്തിൽ കോൺഗ്രസ്സിനൊപ്പം നിൽക്കുവാൻ ദേശീയമായി ഒരു പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടിയും ഇല്ല എന്നത് പ്രശ്‌നത്തെ ഗുരുതരമാക്കുന്നു തമിഴ് നാടും, മഹാരാഷ്ട്രയും ഒഴികെ എല്ലായിടത്തും മഹാസഖ്യ പാർട്ടികൾ കോൺഗ്രസ്സുമായി, സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ, മത്സരിക്കുകയാണ്. സി പി എം പോലെയുള്ള കക്ഷികൾ ദേശീയമായി കോൺഗ്രസ്സുമായി ചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ ശക്തികേന്ദ്രങ്ങൾ കോൺഗ്രസിന് എതിരാണ്. ബംഗാളിൽ ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ധാരണ ഉണ്ടാക്കുവാൻ അവർ ബദ്ധപ്പെടുന്നു. ഏകദേശം പകുതിയിൽ കൂടുതൽ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ കോൺഗ്രസ് ആണ് പ്രധാന പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടി എന്നത് അവരുടെ പ്രാധാന്യം വർധിപ്പിക്കുന്നു. 

ഇവിടെയാണ് മോദിയും, ബി ജെ പിയും തങ്ങളുടെ വിജയം കാണുന്നത്. തങ്ങളുടെ ലോക സഭയിൽ അംഗ സംഖ്യ കുറഞ്ഞാലും, പ്രാദേശിക പാർട്ടികളെ കൂട്ട് പിടിച്ച് ഒരു മന്ത്രിസഭ ഉണ്ടാക്കാമെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. ഇരുന്നൂറിൽ പരം സീറ്റുകൾ ലോക് സഭയിൽ നേടിയാൽ മാത്രമേ അത് നടക്കൂ എന്ന് അവർക്കും അറിയാം. ഈ അറിവാണ് അടുത്ത തെരഞ്ഞെടുപ്പിനെ തീപാറുന്ന മത്സരം ആക്കുന്നത്. ഒരു കാര്യം തീർച്ചയാണ്. സംഘ പരിവാർ പറയുന്ന ഹിന്ദുവത വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാർ ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞു . എന്നാൽ മോഡി സർക്കാർ ചെയ്ത പല പോപ്പുലിസ്റ്റ് പദ്ധതികളുടെ ഫലം അവർക്കു ലഭിക്കുമോ എന്നാണ് അറിയേണ്ടത്. പതിനഞ്ചു കോടി വോട്ടർമാർ അനുകൂലിച്ചപ്പോൾ 31 ശതമാനം വോട്ട് നേടി ബി ജെപി കഴിഞ്ഞ തവണ വിജയിച്ചു. ജനക്ഷേമ പദ്ധതികൾ പത്തു കോടിയെ കൂടി തങ്ങളുടെ പക്ഷത്തേക്ക് കൊണ്ട് വന്ന് , വീണ്ടും അധികാരത്തിൽ എത്തിക്കും എന്ന് അവർ കരുതുന്നു. അത് മാത്രമല്ല തീവ്ര ദേശീയത തങ്ങളുടെ എല്ലാ പരാജയങ്ങളേയും മറയ്ക്കുമെന്നും അവർ കണക്കുകൂട്ടുന്നു. അത് തന്നെ ആണ് പാക്കിസ്താന് എതിരെയുള്ള നീക്കങ്ങൾ, ആക്രമണങ്ങൾ, കാണിക്കുന്നത്. കർഷക പ്രശ്നങ്ങൾ, നോട്ടു നിരോധനം , ജി സ് ടി പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ തിക്ത ഫലങ്ങൾ ഒക്കെ എങ്ങനെ ജനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കും എന്ന് കൂടി അറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. 
http://malayalanatu.com/archives/6867?fbclid=IwAR0sPE3BGvXfihEKHdjMS04Wclw2OJq-zUQilcLHsunBAatkB_0VupkvWOg

Wednesday, January 30, 2019

Sunday, August 5, 2018






ഓ വി .  വിജയൻ എഴുതിയതും,  

 പി പരമേശ്വരന്‍ വായിച്ചതും

സക്കറിയ പറഞ്ഞതും


വി.കെ. ചെറിയാന്‍




ഡല്‍ഹിയില്‍ഒ.വി. വിജയന്‍ എന്ന ഞങളുടെ  “മാഷുമായും,” സക്കറിയായും അവരുടെ വൈകുന്നേരത്തെകൂട്ടായ്മയുടെ കേന്ദ്രമായ  വി.കെ. മാധവന്‍കുട്ടിയുടെ മാതൃഭൂമി  ഓഫീസിലും, അവരുടെ സാമൂഹിക, ഗാർഹിക ഇടങ്ങളിലെ സംവാദങ്ങളിലൂടെ രണ്ടര പതിറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ , തല നരച്ച എന്നെ പോലെ ഒരാളെ  സക്കറിയയുടെ       'മാഷ്'   തന്റെ ജീവിത  അവസാന കാലഘട്ടത്തില്‍ ഒരു മൃദു   ഹിന്ദുവതക്കാരൻ  ആയിരുന്നു എന്ന പ്രസ്താവന വളരെ  ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്നതു ആണ്.  കാരണം സക്കറിയാ   ആ     പ്രസംഗത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത് പോലെ     ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും , ചിന്തയുടെയും, മാനുഷികത്തിന്റെയും, തത്വ ചിന്തയുടെയുംരാഷ്‌ടീയത്തിന്റെയും,     പാഠങ്ങൾ ,1980  മുതല്‍  പഠിപ്പിച്ചിച്ചിരുന്ന ഞങളുടെ മാഷ് ഒരു സാധാരണ മികച്ച എഴുത്തുകാരൻ  മാത്രം ആയിരുന്നില്ല,   മറിച്ചു  ഞങളുടെ ഒക്കെ  ചിന്തയുടെയും, എഴുത്തിന്റെയും, ലോക വീക്ഷണത്തിന്റെയും  ചുക്കാൻ പിടിച്ചിരുന്ന ഒരു തത്വചിന്തകൻ തന്നെ ആയിരുന്നു.    
ഒരു രംഗത്ത് ചുവടുറപ്പിക്കുമ്പോൾ , ആ രംഗത്തു പയറ്റി തെളിഞ്ഞവരുടെ, നല്ല പേരുള്ളവരുടെ ലാളന , ശിയ്ഷ്യത്വം  ലഭിക്കുക   എന്നത് ഏതൊരു പ്രൊഫെഷനലിനെയും ഭാഗ്യവാൻ ആക്കുന്നു. മേല്പറഞ്ഞ മൂന്നുപേരുടെയും ലാളനയിൽ, എഴുത്തു, ചിന്ത, കലകൾ, രാഷ്‌ടീയം ലോക വീക്ഷണം എന്നിവയയെ പറ്റിയുള്ള ഒരു നല്ല അവബോധം  എന്റേതായ രീതിയിൽ നിര്മിച്ചെടുക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് തന്നെയാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് "മാഷിനും, സക്കറിയയുടെയും " ഇടയിൽ  വാസ്തവികതയുടെ ഒരു പാലമിടുവാൻ  ധൈര്യ പ്പെടുന്നതും. 

 പതിനേഴു  ജൂൺ 1996 ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസ്സ് പത്രത്തിന്റെ എഡിറ്റോറിയൽ പേജിൽ      പ്രസിദ്ധീകരിച്ച    ഓ വി വിജയൻറെ " ഹിന്ദുവതയും ഡിയലെക്റ്റിക്സ് " എന്ന ലേഖനം , അദ്ദേഹത്തെ അടുത്തറിയാവുന്ന ഞങളെ ആകെമാനം വേദനിപ്പിച്ചു, അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. കാരണം, എ കെ ജി , കാർട്ടൂണിസ്റ് ശങ്കർ  എന്നിവരിൽ പരിപോഷിക്കപെട്ട്, വളർന്നു പന്തലിച്ച ഒരു മഹാ മേരുവിന് , പി പരമേശ്വരൻ പ്രതിനിധിക്കരിക്കുന്ന  കൂപ  മഡൂക ഹിന്ദുവതയിൽ എത്തിപെടുവാൻ കഴിയില്ല എന്ന വിശ്വാസം തന്നെ. അത്ഭുതത്തിനു കാരണം നെഹ്‌റു പ്രതിനിധികരിച്ച , എ കെ ജി , കാർട്ടൂണിസ്റ്റ് ശങ്കർ എന്നിവർ വരച്ചു കാട്ടിയ  ഇന്ത്യയുടെ ബൗദ്ധിക സമൂഹത്തിൽ പെട്ട ഒരാൾക്ക് എങ്ങനെ ഹിന്ദുവറ്റയുടെ ഇടുങ്ങിയ  ഇടനാഴികളിൽ  എത്താൻ  കഴിയും   ഏന്നത് തന്നെ. ( എ കെ ജി യുടെ പേര് ഇവിടെ  എടുക്കുന്നത്- "മാഷ്" തന്നെ  തൻ ഡൽഹിയിൽ എത്തിപെടുവാൻ      കാരണക്കാരൻ എ കെ ജി യാണ് എന്ന് ഒരു സ്വകാര്യ സംഭാഷണ വേളയിൽ  പറഞ്ഞിരുന്നു)

എന്തായിരുന്നു ആ  ലേഖനം ?. അതിലെ ചില പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങൾ ഇവിടെ തർജമ ചെയ്യുമ്പോൾ , എന്തുകൊണ്ട് ആ  ലേഖനം മറ്റാരേക്കാളും ഇന്നത്തെ പദ്മഭൂഷൺ ശ്രീ പി പരമേശ്വർജിയെ ഒരു ആസ്വാദനം എഴുതുന്നതിലേക്കു നയിച്ച കാരണം മനസ്സിലാക്കാവുന്നത് ആണ്. മാഷിന്റെ ലേഖനത്തേക്കാൾ ഇന്ന് സക്കറിയയുടെ പ്രസംഗത്തിന്റെ  വെളിച്ചത്തിൽ  പരമേശ്വർജിയുടെ മൂന്ന്  ജൂലൈയിൽ എക്സ്പ്രെസ്സിൽ  തന്നെ എഴുതിയ  "ആസ്വാദനം" കൂടുതൽ കാലിക പ്രസക്തി നേടുന്നു.ആ "ആസ്വാദനം" തന്നെ യാണ് സക്കറിയയുടെയും, എഴുത്തുകാരൻ മാധവന്റെയും "മാഷിനെ" കുറിച്ചുള്ള  സന്താപം  ആസ്ഥാനത്തു അല്ല  എന്ന് സാമാന്യ ബുദ്ധി  നഷ്ടപെട്ടില്ലാത്ത ഏവർക്കും മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നത്.
“ഹിന്ദു  എന്നതും,  ഹിന്ദുവത എന്നതും, സമാധാനത്തിന്റെ പരിസരത്തു നിന്ന് പറിച്ചെടുത്തു ഒരു യുദ്ധ കാഹളമായി മാറ്റിയെടുത്തിരിക്കുന്നു.  ഇവിടെ  ഒരു നല്ല. ഹാസ്യ കഥ  ഉരുത്തിരിയുന്നു  നാം മണ്ഡൽ
കമ്മീഷനിലെ  റിസർവേഷൻ പോലെ  മതം മാറി വരുന്ന മുസ്ലിം സമുദായക്കാർക്കു  ജാതിപരാമായ ചില ആനുകൂല്യങ്ങൾ കൊടുക്കുവാൻ "ഹിന്ദു" രാഷ്‌ടീയക്കാർക്ക് അനുമതി  കൊടുക്കേണ്ട സമയം അമാന്തിച്ചിരിക്കുന്നു. മതം മാറാൻ വരുന്നവനേ  എവിടെ പ്രതിഷ്ഠിക്കും. അവൻ തീർച്ചയായും ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ആകുവാൻ ആഗ്രഹിക്കും. ന്യൂന പക്ഷ ആനുകൂല്യങ്ങൾ മിക്കവയും ഈ മതം മാറ്റത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടം വരെ സൂക്ഷിക്കുവാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കും. കൂടെ വ്യക്തിനിയമങ്ങളുടെ ചില "വിശേഷപ്പെട്ട"  ഭാഗങ്ങളും, പിന്നീട് ""സതി “ പോലുള്ള ആചാരങ്ങളും. 
ഇത് കൊണ്ടെത്തിക്കുക ഇന്നത്തെ വ്യവസ്ഥാപിത ഹിന്ദു മതത്തെ ,മണ്ഡൽ പോലെ ഒരു  തിരിച്ചു പോക്കിൽ    ആയിരിക്കും കൊണ്ട് എത്തിക്കുക; അതും ഭ്രാന്തമായ ഒരു തല തിരച്ചിലിൽ. മാംസ ഭക്ഷണം എന്ന ചെറിയ പ്രശ്‌നത്തെ    ബലിമൃഗങ്ങളുടെ     
ഉപയോഗമായി കണ്ടു , കറി കളുടെ മണം  പങ്കു വെച്ച് തീർക്കാവുന്ന ആണ്. ഈ നിർദ്ദേശം അതിന്റെ എല്ലാ ഗൗരവത്തോടെയും ആണ് ഞാൻ നടത്തുന്നത്;  എല്ലാ   മത വ്യതിയാനകളുടെ എല്ലാ ഗൗരവമായ   വ്യത്യാസങ്ങൾ   പോലെ തന്നെ. ഹിന്ദുവതയെ ആണയിടുന്ന പാർട്ടി ഇത്തരം ഒരു  മുന്നേതത്തിനു തയ്യാറാകുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല; മാത്രവുമല്ല ഇത്തരം  ഒരു മുന്നേറ്റം ഉണ്ടായാൽ ഇത്തരം ഹിന്ദുവത  സഹിക്കാനാവാതെ ബഹുമാനപെട്ട അഡ്വാനിജി  സിന്ധിലെക്കു (പാകിസ്താൻ ) രക്ഷപെടുവാനും സാധ്യത ഉണ്ട്”. 
തന്റെ ഹിന്ദുവത സങ്കൽപ്പവും , രാഷ്‌ടീയവത്കരിച്ച ഹിന്ദുവതയുമായി "മാഷ് " ഒരു വേലി കെട്ടിവെച്ചിട്ടാണ് പോയിരിക്കുന്നത്. "ഈ എഴുത്തുകാരൻ ഒന്ന് വ്യക്തമാക്കട്ടെ :   കാവി   മുന്നേറ്റമോ, ഹിന്ദു മുദ്രാവാക്യങ്ങളോ , രാജ്യ വിഭജനമായോ,   കുലങൾ  തമ്മിലുള്ള  യുദ്ധ ങ്ങളുമായോ  ഒരു ബന്ധവും ഇല്ല.  എന്നാൽ വിഭജനമോ, അഖണ്ഡ ഭാരത വാദമോ, ഒരു   വൃത്തികെട്ട  രാഷ്‌ടീയ വിഷയവും അല്ല.  ഇവ  അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കും. ഒരു മൃദു    കാവി  സംസ്കാരത്തിന്   വേണ്ടിയുള്ള പരിശ്രമങ്ങൾ  രാഷ്‌ടീയ   ഐഡിയോളോജിയുടെ ഭാരമില്ലാതെ  നടക്കേണ്ടതാണ് .

" നാം ഓർക്കേണ്ടതുണ്ടു: നമ്മൾ ഹുന്ദുവതക്ക്  അയിത്തം കല്പിക്കുമ്പോളും,  അതിനെ  അധികാരത്തിലേക്കുള്ള കുറുക്കു വഴി ആക്കുമ്പോളും, ഒരു രാഷ്‌ടീയത്തിന്റെ മഹത്തരമായ സാധ്യതയെ ആണ് തള്ളിക്കളയുന്നത്.നമ്മൾ മതേതര രാഷ്‌ടീയം തുടരണം ;മതപരമായ കടുംപിടുത്തതിന്റെ വൃത്തികെട്ട രാഷ്‌ടീയം ഒരിക്കലും അനുവദിച്ചു കൂടാ.പക്ഷെ ഭാരതത്തിന്റെ  വലിയ സമ്പത്തായ "പ്രണവ"യും, (സൈക്കിൾ ഓഫ് ലൈഫ്), ബ്രഹ്മിണിക്കൽ ധ്യാനവും  നമുക്ക് വീണ്ടും കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു ..ഹുന്ദുവത? ശരിയാണ് അത്  തത്വ ചിന്തയിൽ കടുംപിടിത്തം ഇല്ലാത്ത മാർക്സിസം  പോലെ , അന്തമില്ലാത്ത ചോദ്യം ചെയ്യലിന്റെ ഒരു തത്വശാത്രമായി ഹിന്ദുവത ? അഗീകരിക്കാം (എസ്)...തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ കറുത്ത ഹാസ്യത്തിലൂടെ മാഷ് തന്റെ ഹിന്ദുദര്ശന ലേഖനം ഇങ്ങനെ അവസാനിപ്പിച്ചു . 

തന്റെ മനസ്സിൽ അടിത്തറയായ  മാർക്സിസത്തിനെയും, ഹിന്ദുവതയെയും, "മാഷ്" "ചോദ്യം ചെയ്യലിന്റെ  ഡയാലിറ്റിക്സിൽ കൊണ്ട് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നു. 
ഹിന്ദുവതയിൽ  ആ  ചോദ്യം   ചെയ്യൽ ഇല്ല എന്ന് ഈ ലേഖനത്തിന്റെ ആസ്വാദനത്തിൽ  പി  പരമേശ്വരൻ എന്ന "പരമേശ്വർജി",  തന്റെ ജൂലൈ മൂന്ന്, 1996 ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസിൽ തന്നെ പ്രസിദ്ധി കരിച്ച " ഓ വി  വിജയന് ഒരു മറുപടി എന്ന ലേഘനത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. "ഹിന്ദുവതയുടെ ഡയാലിസ്റിക്സ് " എന്നത് വളരെ ഭാവപരമാണ്, പക്ഷെ പ്രസക്തവും. ഡയാലിസ്റിക്സ് എന്ന് പറയുന്നത് തന്നെ  ഹിന്ദുവതയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരിക്കലും ചേരുന്നത് അല്ല. ഡയാലിസ്റിക്സ് എന്ന് പറയുന്നത് തന്നെ ( ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ സത്യത്തിൽ എത്തുന്ന പ്രക്രിയ) ഒരു ഹെഗലിയൻ തത്വം ആണ്; മാർക്സ്  അതിനെ തലതിരിച്ചു നിറുത്തി".
പക്ഷെ ഈ അടിസ്ഥാന വിജോയിപ്പുകൾ ഉണ്ടെകിലും , പരമേശ്വർജി വിജയൻറെ ഈ ലേഖത്തിൽ  അത്യന്തം പുളകിതനായി എന്ന് കാണാം. കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ    നിന്ന് തന്നെ ആകട്ടെ. "മാർക്സിയൻ ഡയാലെലെക്ടസിൽ  നിന്നും ഹിന്ദുവതയുടെ  "ഡയാലിസ്റിസിലേക്കു "ഒരു പതിറ്റാ ണ്ടായി അദ്ദേഹം സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ  രചനകൾ പിന്തുടരുന്നവർക്കു അറിയാം ഈ സഞ്ചാരം എത്ര ദുഷ്കരവും  വേദനാജനകളും ആണെന്ന്. പക്ഷെ  ഈ സഞ്ചാരത്തിന്റെ  നല്ല സൃഷ്ടി അതിനെ ഒക്കെ(വേദനകളെ) ഒക്കെ  മഹത്വവത്കരിക്കുന്നു."

ഇത് "മാഷിനെ" പോലെ ഉള്ള ഒരാൾക്ക് ആർ  എസ് എസ് ആചാര്യനിൽ നിന്ന് ല്കഭിക്കുക എന്നത് തന്നെ  അദ്ദേഹത്തെ അടുത്ത് അറിയുന്നവർക്ക്  വേദനാജനകമാണ്. കാരണം "മാഷ് "മഹത്വവത്കരിച്ച സത്യത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ചോദ്യം ചെയ്യലിനെ , തുറന്ന മനസിന്റെ തത്വ ശാസ്ത്രത്തെ  ഇടുങ്ങിയ മനസുള്ള ഹിന്ദുവത  ആചാര്യൻ കണ്ടത്  അവരുടെ രീതിയിൽ തന്നെ ആണ്. "മാഷിനെ" പോലെ ഒരാൾ  തങ്ങളെ ഗൗരവമായി എടുത്തു ഒരു ലേഖനം തന്നെ എഴുതുക എന്നത്  അവർക്കു ആ  കാലഘട്ടത്തിൽ ചിന്തിക്കുവാൻ പോലും കഴിയാത്തതു ആയിരുന്നു. കാരണം സാധാരണ ബൗദ്ധിക മേഖലക്ക്  വെളിയിൽ  ആയിരുന്നു അവരുടെ സ്ഥാനം , അന്നും ഇന്നും. പരമേശ്വർജിയുടെ ഈ ആസ്വാദനമാണ് സക്കറിയയെ പോലുള്ളവരും ,   കഥാകൃത്   മാധവനെ പോലുള്ള അദ്ദേഹത്തെ അടുത്തറിയാവുന്ന പലരെയും  വ്യാകുലപ്പെടുത്തുന്നത്.  "മാഷിന്റെ" തന്നെ  പല നോവലുകളുടെയും കൈയെഴുത്തു പ്രതികൾ വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിരുന്ന സിങ്കപ്പൂർ ഗോപനും ഈ വ്യാകുല  പെടുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ട്.  "ഗുരുസാഗരം " കൈയെഴുത്തു പ്രതി വായിച്ചു  ഈ ഗോപൻ  പരമേശ്വർജി പറഞ്ഞ മാറ്റത്തിന്റെ കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചത്രെ . "ഖസാഖ് " ആദ്യമായി വായിച്ചു അത് ഒരു ലോകോത്തര നോവൽ  എന്ന് ആദ്യം വിശേഷിപ്പിച്ച  ഗോപൻ "മാഷിന്റെ " മറുപടി സതോഷജനകമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല.  തിരുവന്തപുരത്തു തന്റെ  എഴുപതുകൾ ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ഗോപൻ   അതോട്ടു പൊതു സമൂഹത്തിന്റെ മുൻപിൽ വെയ്ക്കാനും തയാറല്ല. സക്കറിയായേക്കാളും ഏറെ സിഗ്നപൂരിൽ നിന്ന് ഇടക്കിടെ ഡൽഹിയിൽ വരുണ്ടായിരുന്ന ഗോപൻ  "മാഷിന്റെ" മനസാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പുകാരിൽ പ്രമുഖൻ ആയിരുന്നു താനും. മാഷിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവര്ക്കും പരമേശ്വർജി പറഞ്ഞ ഈ "യാത്ര" പിടികിട്ടിയിരുന്നു  എന്ന് ചുരുക്കം. പക്ഷെ തൊണ്ണൂറുകളിൽ പാര്ക്കിന്സണ് എന്ന മഹാ രോഗത്തിന് അടിമയായ അദ്ദേഹത്തെ ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കാൻ ആരും തയ്യാറായില്ല എന്നതും മറ്റൊരു വസ്തുത. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ഒരു "രഹസ്യം" ആയിരുന്നു ഈ "യാത്ര"യുടെ  വർത്തമാനം.
ഈ വേദന ജനകമായ സത്യമാണ് സക്കറിയയുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു കണ്ടത്.  വളരെ വികലമാണെങ്കിലും  മാഷ്  ഹിന്ദുവതയിലും, മാർക്സിസത്തിന്റെ  "ഡയലെക്റ്റിക്സ് " കണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു . പരമേശ്വർജി അതിന്റെ കളിയാക്കുന്നു വെങ്കിലും അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തെ കൊണ്ട് "ഇരിക്കാൻ വയ്യേ " എന്ന മട്ടിലാണ് തന്റെ ആസ്വാദനം എഴുതിയത്. "ഹിന്ദുവതയുടെ എതിരാളികളും, വിജയനും തമ്മിൽ ഒരു    സാമ്യവും  ഇല്ല. കാരണം അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥ ഹിന്ദുവതയെയും ,കാവിഎതിർപ്പിനെയും, രാഷ്‌ടീയ അധികാര വടം  വലിയെയും വേർതിരിച്ചു കണ്ടിരുന്നു. ........
ഒരു ധൈര്യശാലിയായ എഴുത്തു കാരനെ , ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, "ബ്രഹ്മണിസം "ഇന്ത്യ-ഗംഗ അൽമീയതയുടെ  ഒരു മഹത്തായ മുന്നേറ്റമെന്നു പറയുവാൻ കഴിയൂ. ......
വിജയൻ പടിഞ്ഞാറൻ സംസ്കാരത്തിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത  വഴുവഴുത്ത " മതേതരത്വം " മുഴുവനായും തിരസ്കരിക്കുന്നു.............
 ഹിന്ദു മുന്നേതത്തെ തടയുവാനോ, എതിർക്കാനോ കഴിയാത്ത  മതേതര ബുദ്ധിജീവികൾ ആണ് ഹിന്ദുവതക്ക് രണ്ടു മുഖങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും - ഒന്ന് പിന്തിരിപ്പനും,യാഥാസ്ഥികതയുടെയും, മറ്റൊന്ന്, പുരോഗമനപരമായ ലോക വീക്ഷണത്തിന്റേതും അന്ന് പറയുന്നത്. വിജയൻ അവരുടെ കെണിയിൽ (രണ്ടാമത്തെ) അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു..””””...പരമേശ്വർ ജി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനത്തിന്റെ ഉപസംഹാരമായി തന്റെ അവസാന വിധി "മാഷിനെ" പറ്റി എഴുതി.
അതായതു അദ്ദേഹം മാർക്സിയൻ  ക്യാമ്പ് വിട്ടു എന്നാൽ ഹിന്ദുവതയുടെ മുഴുവനായും  എത്തിയില്ല എന്നും;  അത് തന്നെ അല്ലെ മൃദു ഹിന്ദുത്വം എന്ന് സക്കറിയയും മറ്റുള്ളവരും പറയുന്നത്. 
ഈ രണ്ടു ലേഖനങ്ങളും വായിച്ചു നെറ്റി ചുളിച്ച    ഞങ്ങൾക്ക് ആർക്കും സക്കറിയയുടെ പ്രസംഗം ഒരിക്കലും ആസ്ഥാനത്തു ആണെന്ന് തോന്നിയില്ല. ശരിയാണ്.ഈ  ലേഖനങ്ങൾ വായിക്കാത്തവർക്കു അതൊരു അത്ഭുതം ആണ് താനും.
ഇംഗ്ലീഷ് വായന ഉള്ള മലയാളികൾക്കായി ഈ രണ്ടു ലേഖനങ്ങളും. ഹിന്ദു വിവേക കേന്ദ്രത്തിന്റെ വെബ്‌സൈറ്റിൽ ഉള്ളതിന്റെ ലിങ്ക് കൊടുക്കട്ടെ.ഇവിടെ കൊടുക്കട്ടെ.

http://www.hvk.org/1996/0796/0019.ht 



http://malayalanatu.com/archives/6192





















































































  














































  











































Wednesday, June 20, 2018

 മലയാള നവ സിനിമയുടെ കുതിപ്പും കിതപ്പും   . വി കെ ചെറിയാൻ



(42 കൊല്ലം ലോകസിനിമകൾ കാണുകയും, അവയെപ്പറ്റി എഴുതുകയും. ചെയ്തതിന്‍റേയും ഇന്ത്യൻ ഫിലിം സൊസൈറ്റി പ്രസ്ഥാനത്തിന്‍റെ ചരിത്രം പുസ്തക രൂപത്തിൽ ആക്കിയതിന്‍റേയും ബലത്തിലാണ് ഈ ലേഖനം )

ഈ. മ. യൗ. എന്ന സിനിമ കണ്ടു കഴിഞ്ഞ്, സംവിധായകനായ ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശേരിയോട്  ചോദിച്ചു. ഇതിൽ എവിടെയാണ് ലത്തീൻ കത്തോലിക്കരുടെ ജീവിതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ഡോക്യുമെന്‍ററി അവസാനിക്കുന്നതും, നിങ്ങളുടെ സിനിമ തുടങ്ങുന്നതും? ആദ്ദേഹം - ചോദ്യം ആവർത്തിക്കാൻ പറഞ്ഞു.  വീണ്ടും അതെ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു.അദ്ദേഹത്തിന് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു. ഇത്, ലിജോ ജോസിന്‍റെ മാത്രമല്ല, നല്ല സിനിമ എന്ന പേരിൽ ഇറങ്ങുന്ന മിക്ക ആധുനിക മലയാള സിനിമകളുടേയും സംവിധായകരുടെ പ്രശ്‌നമാണ്- ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാല്‍, ലോകം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന, നല്ല മലയാള സിനിമയുടെ തന്നെ പ്രശ്നമാണ്.
ഇതേ ചോദ്യം, " ആറടി " എന്ന സിനിമയുടെ സംവിധായകനോടും ചോദിക്കുകയുണ്ടായി.  ദളിത് ശവമടക്കിന്റെ പ്രശ്ങ്ങളിൽ   എന്ത് കൊണ്ട് ഇടതു പക്ഷ പാർട്ടികളെ  കാണിച്ചില്ല എന്ന്. അദ്ദേഹവും പറഞ്ഞത്  ഇടതു പക്ഷ പാർട്ടികളുടെ  ഇടപെടലുകളും, കോൺഗ്രസ്സും, ബി ജെ പിയിൽ നിന്ന് വെത്യസ്ഥമല്ലായിരിക്കും എന്നാണ്.  അത് പോലെ തന്നെ  "സ്  ദുർഗ്ഗയു "ടെ സംവിധായകനും , എന്ത് കൊണ്ട്  സെക്സി  ദുര്ഗ ആയിരുന്നു   എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് തടി തപ്പുന്നതും കാണേണ്ടി വന്നു. ക്യാ ബോഡിസ്‌കേപ്പ് ആകട്ടെ, ഒരു പ്രവാസി മലയാളയിടെ സംഘപരിവാറിന്റെ എതിരെ ഉള്ള ആക്രോശത്തിൽ, കോടതിയുടെ  സഹായത്തോടെ മാത്രം കാണിക്കേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു.



സിനിമയിലൂടെ നിര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുന്ന ‘പച്ചജീവിതാ’ഖ്യാനത്തിനപ്പുറം അവർക്കു ചലച്ചിത്രപരമായി, കലാപരമായി, സാമൂഹ്യമായി,എന്തെങ്കിലും പറയുവാനുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് നമുക്ക് കിട്ടാതെ പോകുന്നത് ഈ ഉത്തരം തന്നെ ആണ്, ഒരുസിനിമയിലെ നല്ലതോ, ചീത്തയോ ആക്കുന്നത്. മാത്രവുമല്ല ഈ സിനിമ പറച്ചിലിന്  ഒരു ടെലിവിഷൻ ഡോക്യൂമെന്ററിയിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും  വ്യതിരിക്തമായി സംവദിക്കാൻ ഉണ്ടോ എന്നും  നോക്കേണ്ടി വരും. അവിടെയാണ്  മിക്ക സിനിമകളിലും, ടെലിവിഷനും, സിനിമയും തമ്മിലുള്ള  അകലം കുറയുന്നത്. അവിടെ തന്നെ ആണ് അത്, വെറും കാലിക പ്രസക്തിയിൽ നിന്ന് മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു മാധ്യമ സംഭവം ആകുന്നതും
സിനിമ, ഒരു സാംസ്‌കാരിക ഉല്പന്നമാണെന്ന ഉത്തമ ബോദ്ധ്യത്തിൽ ആണ് ഈ എഴുത്ത്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇതിന് സാധാരണ സിനിമ , അതായത് ഇവിടെ, ബോക്സ് ഓഫീസിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി, അവാര്ഡുകളെ മാത്രം  ലക്ഷ്യമാക്കി പടച്ചു വിടുന്ന സിനിമയുടെ അളവുകോൽ അല്ല ഉപയോഗിക്കുന്നത്. നല്ല സിനിമ ഒരു നല്ല ചെറുകഥ പോലെ, നോവൽ പോലെ, കവിത പോലെ, ശിൽപം പോലെ, നമ്മെ, സഹൃദയരെ, മാനുഷിക-സൗന്ദര്യ- സാമൂഹ്യ-ജീവിത ബോധത്തിന്‍റെ ഉയർന്ന നിലയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകുന്ന ഒരു കലാകൃതി എന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് ഈ എഴുത്തു. . അവിടെയാണ് മലയാള സിനിമയിലെ പുതിയ കൃതികളെ പറ്റി  ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ  ഇങ്ങനെ  ചില അസുഖ കരങ്ങളായ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത്. കൂടെ, ഇത്തരം സിനിമകളെ   വലിയ നിലയിൽ ആഘോഷിക്കുന്ന മലയാളിയുടെ ‘നല്ല സിനിമ’ ആസ്വാദനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളും. അതിനു കാരണം മലയാളി ആഘോഷിക്കുന്ന പല സിനിമകളും  ദേശീയമായോ, അന്തർ ദേശീയമായോ അപൂർവമായേ  ആഘോഷിക്ക പെടുന്നുള്ളൂ  എന്നതും ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ  പ്രസക്തി കൂടുന്നു.


, ഇ മ  യോ, ആറടി, സ് ദുര്ഗ , ആളൊരുക്ക0, മാൻഹോൾ , അതിശയങ്ങളുടെ വേനൽ , തൊണ്ടി  മുതലും ദൃക്‌സാക്ഷികളും , ഭയാനകം, കാ  ബോഡിസ്‌കേപ്പ്  എന്നെ സിനിമകളുടെ കാഴച അനുഭവത്തിലൂടെ ആണ് ഈ കുറിപ്പ്. ഈ സിനിമകളിലൂടെ  മലയാള നല്ല സിനിമളുടെ, ആര്ട്ട് ഹൗസ്  സിനിമകളുടെ പോക്ക് എങ്ങോട്ടു എന്ന് നോക്കികാണുവാനും. ഈ സിനിമകൾ എല്ലാം തന്നെ കേരളത്തിൽ നല്ല സിനിമയായി ആഘോഷിക്ക പെടുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ, ചിലപ്പോൾ  ദേശീയവും, സംസ്ഥാന പരവും, അന്തർ ദേശീയമായും ശ്രദ്ധിക്ക പെടുന്നത് കൊണ്ട്  ആണ്   ഈ കുറിപ്പ്. കൂടെ  അടൂരും, അരവിന്ദനും, ജോണ് അബ്രഹാമും തുടക്കം കുറിച്ച പുതിയ സിനിമ അവബോധത്തിന്റെ  തുടർച്ച  ഈ സിനിമകളിൽ ഉണ്ടോ എന്നും കാണുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

ആളൊരുക്ക൦  , ഇന്ന്  ട്രെൻഡിങ് ആയികൊണ്ടിരിക്കുന്ന  ട്രാൻസ്‍ജൻഡർ  പ്രശ്ങ്ങളുടെ കൈകാര്യമാനു  അതിനെ വേർതിരിക്കുന്നത്.  പക്ഷെ ഒരുതരം  സിനിമയില്ലായ്മ, ടെലിവിഷൻ കണ്ടു സിനിമയും, ടെലിവിഷൻ കൂടി കലർന്ന ഒരു തരം  പുതിയ ജീവിയെ ആണ് നാം അതിൽ കാണുന്നത്. മാത്രവുമല്ല , ട്രാൻസ്‍ജിൻഡർ മകൻ ആയിപോയതിൽ  ഉള്ള   ഒരു അച്ഛന്റെ  വേദനയുമായി കൂട്ടി കുഴച്ചു  സിനിമയുടെ യഥാർത്ഥ  വിഷയത്തെ മറച്ചു പിടിച്ചിരിരിക്കുന്നു.

മാൻഹോളിന്റെ അവസ്ഥയും , ഏകദേശം ഇതേ പോലെ ഒരു ടെലിവിഷൻ ഫീച്ചറിന്റെ തലത്തിലേക്ക് പോകുന്നു എന്ന് പറയാം. വളരെ തീക്ഷണമായ ഒരു വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഉണ്ടാകേണ്ട ഒരു സൂക്ഷ്മത ആ സിനിമയിൽ ഉണ്ട്, പക്ഷെ അതിലെ മനുഷ്യത്തമില്ലായ്മയെ , ഒരു സാധാ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ അവസ്ഥയിലേക്ക് അവസാനിപ്പിക്കൂമ്പോൾ, സംവിധായകനിൽ ടെലിവിഷൻകാരി യുടെ രൂപമാണ് കണ്ടേണ്ടി വരുന്നത്.

"തൊണ്ടി മുതലും, ദൃക്‌സാക്ഷിയും , നല്ല സിനിമയെന്ന് എല്ലാവരും  പറയുന്നതു, ശരി ആണ്  അതിൽ സിനിമയുണ്ട്, സിനിമകയു മാത്രം കാണിക്കാവുന്ന  ചില നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ട്..പക്ഷെ അത് ടെലിവിഷൻ സീരിയലിലും കാണിക്കാവുന്നതു അല്ലെ എന്നും  നമുക്ക് തോന്നാം. നല്ല ഡോക്യൂമെന്റഷന്. ഇ മ യെക്കാൾ നല്ലതു.  സിങ്ക് സൗണ്ട് എന്ന നീരാളി കയറി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മലയാള നല്ല സിനിമയിൽ , ആ നീരാളി പോലും  സഹിക്കാവുന്ന പരിധിയിൽ ആണ്  ഈ സിനിമയിൽ .  നല്ല കാഴ്ച) അനുഭവം.  ഈ സിനിമയും, "മഹേഷിന്റെ പ്രതികാരം " പോലെ, എന്താണ് സംവിധായകൻ പറയുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന്  പിടികിട്ടുവാൻ കുറെ പരിശ്രമിക്കേണ്ടിവരും.
എന്നാൽ "സ് ദുര്ഗ"യിൽ അങ്ങനെ ഒരു പ്രശനം ഉദിക്കുന്നില്ല.  ഒരു ഡൽഹി  പ്രേക്ഷകന് ചൂണ്ടി കാണിച്ചതു പോലെ, സംവിധായകൻ, ഗ്രാമീണ ട്രൈബലിസം ( ഗരുഢൻ തൂക്കു, തീയാട്ടം ) എന്നിവയിലൂടെ, നഗര ട്രൈബലിസം ( ഗുണ്ടായിസം, സ്ത്രീകളോടുള്ള വികലമായ പെരുമാറ്റം , സദാചാര  പോലീസ് കളി ) എന്നിവയിലൂടെ ഒരു നല്ല സിനിമ അനുഭവം തരുന്നു.  ഇവിടെ  സനൽ, തന്റെ സിനിമയിലൂടെ മറ്റു സിനിമകളേക്കാൾ വ്യത്യമായ് ഒരു  സ്റ്റെമെന്റ്റ് നടത്തുന്നുണ്ട്. അത്  ആ  സിനിമയുടെ പേരിനെ ചൊല്ലിയുള്ള വിവാദം ഒഴിവാക്കിയിരുന്നെകിൽ. ത്രീർച്ചയായും  കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടേനെ . സിങ്ക് സൗണ്ട് നീരാളിയുടെ പിടിത്തം ഈ സിനിമയെയെയും ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു. കഷ്ടം.

കാ  ബോഡിസ്ക്കപ്പിലും  ഇതേ പ്രശനം ആണെന്ന് പറയാം.  ജയൻ എന്ന സംവിധായകൻ സിനിമയുടെ ക്രാഫ്റ്റ് ആരെക്കാളും വഴങ്ങുന്ന ആളാണ്‌. പക്ഷെ കേരളത്തിന്റെ  ഇന്നത്തെ വികൃത മുഖങ്ങളെ കടിച്ചു കീറുവാൻ ഒരുങ്ങുപ്പോൾ വേണ്ട  ഒരു സംയമനം അദ്ദേഹം കാണിച്ചോ എന്ന് തോന്നുന്നില്ല.  കേരളത്തിൽ  60 -70 കളി ൽ ജനിച്ചു വളർന്ന ഏതൊരു പ്രവാസിക്കും തോന്നുന്ന  ഒരു അത്ഭുതം കലർന്ന പൊട്ടിത്തെറി ജയന്റെ സിനിമയിൽ ഉണ്ട്. പക്ഷെ അത് മലയാളി സമൂഹത്തിട്നെ അര്ബുദമായി വളർന്നെന്നും, അതിനു ഒരു ദേശീയ മുഖമുണ്ടെന്നും ജയൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ആ ദേശീയ മുഖമാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യ ഭരിക്കുന്നത് എന്നും അവർ സ്റ്റേറ്റ് ശക്തി ഉപയോഗിച്ച്  തങ്ങളുടെ അജണ്ടകെതിരായ എന്തിനെയും എതിർക്കുമെന്നും ജയൻ കരുത്തേണ്ടിയിരുന്നു,തന്റെ  ആക്രോശത്തിനുള്ളിൽ .പക്ഷെ  ഏതു പുത്തൻ സിനിമയെക്കാളും ഈ ആക്രോശത്തിനിന്നു ഇടയിലും   സിനിമയുടെ ഭാഷയെവ്യാകരണത്തെ, സാങ്കേതിതത്തെ  വളരെ ഭദ്രമായി  സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു  എന്നും പറയാം. അതും സിങ്കു  സൗണ്ടിന്റെ നീരാളി പിടിത്തവുമില്ലാതെ.!!!

ഭയാനകം , ഇതിൽ നിന്ന് ഒക്കെ മാറി നിൽക്കുന്ന സിനിമയാണ്. കാരണം ജയരാജ് തന്റെ സിനിമ വഴികൾ ഉറപ്പായും കണ്ട ഒരു സംവിധായകൻ ആണ്.  തകഴിയുടെ ഒന്നാം-രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധകാലത്തെ കുട്ടനാടിന്റെ ജീവിത അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള  ആഖ്യാനം ഒരു മഹാനായ എഴുത്തുകാരനെ നടത്താൻ ആകൂ. അത് പോലെ തന്നെ അതിനെ ഉൾക്കൊണ്ട് സിനിമയുടെ ഭാഷ യിൽ പുനർജനിപ്പിക്കാൻ ഒരു ഇരുത്തം വന്ന സംവിധായകനെ കഴിയൂ.  അത് ജയരാജന് എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും കഴിഞ്ഞു. പക്ഷെ  മറ്റു പല സംവിധായകരെപോലെ തകഴിയുടെ  കഥയ്ക്ക് അപ്പുറം മറ്റൊരു ഭാഷ്യം , സിനിമയുടേതായ ഭാഷ്യം കൊടുക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞോ എന്ന് പരിശോധിക്കേണ്ടത് തന്നെ ആണ്.  പക്ഷെ  അവലംബ കൃതികളിൽ കാണുന്ന ഒരു സത്യസന്ധത , എഴുത്തുകാരനോട് നീതി പുലർത്താനുള്ള വ്യഗ്രത ജയരാജ് കാണിക്കുന്നുണ്ട്. അത് തന്നെ ആണ് അദ്ദേഹത്തിനെ ദേശീയ സംവിധായകനുള്ള ബഹുമതി ലഭിക്കുവാനുള്ള കാരണവും. സിങ്ക് സൗണ്ട് നീരാളി ഈ സിനിമയിൽ ഇല്ല എന്ന് പറയേണ്ടിവരും,  വെള്ളക്കെട്ടുകൾ ഒട്ടേറെ ഉണ്ടായിട്ടും.


"അതിശയങ്ങളുടെ വേനൽ"   എന്ന സിനിമയും ഒരു നല്ല സിനിമക്കു  വേണ്ട എല്ലാ പരിവേഷവും തന്നിട്ട് എങ്ങു മെത്താതെ നിൽക്കുന്നു.  ടീനേജിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മാനസിക വ്യാപാരങ്ങൾ, തന്റെ വീട്ടിലെ മുതിർന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയ  പരിപാടികളുമായി കൂട്ടിക്കെട്ടി ഒരു മാനസിക പ്രശനത്തിലേക്കു കുട്ടിയെ കൊണ്ട് പോകുന്നു. അവിടെയും സംവിധായകൻ നമ്മളെ എവിടേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു എന്ന സംശയം പലയിടത്തും നൽകുന്നു. ഒരു നല്ല സിനിമയ്ക്കു വേണ്ട കഥയുടെ, ആഖ്യാനത്തിന്റെ  നേർ രേഖ എവിടെയോ വഴി തെറ്റി പോയിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു.  ഭാഗ്യം സിങ്ക് സൗണ്ട് ഈ സിനിമയിൽ ഒരു പ്രശ്‌നമേ അല്ല.
മിക്ക സിനിമകളിലും  ജീവിതത്തെ  പച്ചയായി, ‘ജനകീയമായി’ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു, എന്ന് കേൾക്കുന്നു .അവിടെയാണ്, നല്ല സിനിമ എന്ന് കേട്ട്, കാണുവാൻ പോയവർക്ക്‌  ‘സിനിമ’ –സംവിധായകന്‍റെ സിനിമ -പച്ച ജീവിതത്തിനപ്പുറം എവിടെ എന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടിവരുന്നത്. പച്ചജീവിതം കാണിച്ച് എന്താണ് അദ്ദേഹം പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്?. അതിന്‍റെ ഉത്തരം നാം തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു, മേല്പറഞ്ഞ മിക്ക സിനിമകളിലും. ഇത് ഒട്ടേറെ ഘോഷിക്ക പെട്ട  "കമ്മട്ടിപ്പാടം " എന്ന സിനിമയിലും നാം കണ്ടതാണ് .  കുറെ പച്ച ജീവിതങ്ങൾനോ, വയലൻസ് ആണോ ആ സിനിമ ആഘോഷിക്കുന്നത്  ഇനിയും കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ലത്തീൻ കത്തോലിക്കരുടെ കഥ പറയുന്ന, ആദ്യ കലാസൃഷ്ടിയല്ല അല്ല ഈ.മ.യൗ. അവരുടെ ജീവിതത്തെ ‘പച്ചയായി’ കാണിക്കുന്നു എന്നാണ് ഒരു അവകാശവാദം. ഒരു ആകസ്മിക മരണത്തിലെ ദുരൂഹതകളിലൂടെ, നേർത്ത കഥാതന്തുവിനെ വികസിപ്പിച്ച്, എവിടെ, എങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കണം എന്ന് അറിയാതെ, ഒരു അടികലശലിലും, അതുണ്ടാക്കുന്ന നാടകീയതയിലും എത്തിക്കുന്ന സിനിമ. ഈ നാടകീയ രംഗങ്ങൾ എല്ലാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞ്, സ്വീഡിഷ് ചലച്ചിത്രകാരൻ ബെർഗ്മാന്‍റെ സിനിമകളിൽ നാം കണ്ടത് പോലെ ( അത് തന്നെ എന്ന് സംവിധായകനും പറയുന്നു)  . അതിനെ ചില " നസ്രാണിയുടെ, മരണാന്തരം ഉള്ള, അക്കരെയെ പറ്റിയുള്ള സങ്കല്പങ്ങൾ" സിനിമയുടെ കഥ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഏച്ചു കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അതും വളരെ കൃത്രിമമായി, ഞാൻ ബെർഗ്മാന്റെ  സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന മട്ടിൽ.
ഇതാണ് ലോക സിനിമ സി ഡി വീട്ടിലിരുന്നു കാണുന്നവർക്കുള്ള പ്രശ്നം. ഒരുതരം കെന്‍റക്കി ഫ്രൈഡ് ചിക്കൻ രുചി , നല്ല, വറുത്തരച്ച കോഴിക്കറിയുടേതല്ല. അതായത് നമ്മുടെ ആസ്വാദന ക്ഷമതയുടെ മുകളിൽ അടിച്ചേല്പ്പിക്കപെട്ട എന്തോ ഒന്ന് പോലെ, കൃത്രിമം. തികച്ചും അമച്വർ ചുവയുള്ള അവസാന ഭാഗം, വലിച്ചു മുറുക്കി കെട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്നു. തുടക്കമാകട്ടെ, മരിച്ച കഥാപാത്രം മനസ്സിൽ കണ്ടത് പോലുള്ള ഒരു ശവഘോഷയാത്രയും. രണ്ടും മോരും മുതിരയും പോലെ ചേരാതെ നിൽക്കുന്നു. ഇതേ പ്രശനം 20  വര്ഷം  ആണ്ടു  തോറും കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന കേരളം അന്തർ ദേശീയ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിലെ  സിനിമകൾ കണ്ടു , സിനിമ തലയ്ക്കു   പിടിച്ചു സിനിമയെടുക്കവരി ലും കണ്ടു  വരുന്നു.  ഇതിനു  സാഹിത്യപരമായി പറയുകയാണെകിൽ. ഒരു തരം  നിയോ-ലിറ്ററേറ്റ് അവസ്ഥ,



ഇത് ഇ മായുടെ മാത്രം പ്രശനമല്ലഒരേ തലത്തിൽ സിനിമ എടുക്കുന്ന , അതായതു, പല മാനസിക തലത്തിൽ വ്യവഹരിക്കുന്ന സിനിമ നല്ല സിനിമ പ്രേക്ഷകരെ മുന്നിൽ കാണാതെ, അതിനനുസരിച്ചു പല തലങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ ആഖ്യാനം നടത്താത്ത സിനിമ രചയിതാക്കളുടെ പ്രശ്‌നമാണ് . മൂന്ന് തലമുറകളുടെ കഥ പറയുന്ന അടൂരിന്റെ"പിന്നെയിലെ" നൂറു വര്ഷം പഴക്കമുള്ള വീടിന്റെ പ്രസക്തി പോലുള്ള ഒരു തലങ്ങളെ പറ്റിയുള്ള   അവബോധം ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ, അതിനു ടെലിവിഷന്റെ റീലിറ്റിക്കു അപ്പുറം ചിന്തിക്കുവാനും കാണുവാനുമുള്ള സംവേദന ക്ഷമത വേണ്ടി വരും. അവൈടെയാണ് നല്ല സിനിമയും, നല്ലതു എന്ന് പറയപെടുന്നതുമായുള്ള വഴിത്തിരിവ്. ഈ വഴിത്തിരിവ്  സ്വയം അറിയേണ്ടവരാണ് നല്ല സിനിമ രെചിതാക്കൾ.  അവർ അത് അറിയാത്തിടത്തോളം, അവരും അവരുടെ സിനിമയിലും വഴികൾ തേടിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കും. അതല്ലേ ഇന്നത്തെ യുവ സിനിമകാരുടെ പ്രശനം എന്ന് സംശയിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ലോക സിനിമകൾ കാണുന്നത് നല്ലതു തന്നെ ആണ്. അതിന്റെ കൂടെ നമ്മുടെ സാഹിത്യ കല പാരമ്പര്യങ്ങളിലൂടെ  ലോക സിനിമകളെ നോക്കി കണ്ടെണ്ട ഒരു വീക്ഷണം ഏതു നല്ല സിനിമാക്കാരനും അത്യാവശ്യം വേണ്ടത് ആണ്.  അതിനു , തനതു കല രംഗവുമായി ആഴത്തിലുള്ള  ഒരു ബന്ധം ആവശ്യമാണ്. അതാണ്  മലയാള സിനിമയെ ദേശീയവും, അന്തർ ദേ ശീയവുമാക്കിയ, അടൂരും, അരവിന്ദനും , ജോണും ചെയ്തത്. ലോക സിനിമകളിലൂടെ വികസിച്ചു വന്ന സിനിമയുടെ വ്യാകരണത്തെ സ്വന്തമാക്കി, മലയാളിയുടെ  അവസ്ഥാ  വിശേഷങ്ങലെ, കലാപരമായി പ്രതിപാദിക്ക വഴി അവർ ഒരേ സമയം, കേരളത്തിലും, ദേശീയമായും, അന്തർ ദേശീയവുമായ ഒരു അവബോധം  സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തു.

ഇത് ഇന്നത്തെ യുവ സംവിധായകരിൽ എത്ര പേരിൽ ഉണ്ട് എന്ന്  പരിശോധിക്കപെടെന്താട് തന്നെ ആണ്. ഈ പരിശോധന ഒരു ബ)ഹിക ഇടപെടലുകൾ ഇല്ലാതെ നടത്തുമ്പോൾ ആണ് മലയാള നല്ല സിനിമ എങ്ങോട്ടു എന്ന്  നാം ശരിക്കും മനസികളാക്കുന്നതു . അവിടെയാണ്  ഈ പറഞ്ഞ മിക്ക സിനിമക്‌ളും , മലയാള സിനിമയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള  കുതിപ്പിനെ ആകുലമായി കേണേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നതും .